قلب عزیز خفه شو 

و در همه کارها دخالت نکن

 همان که خون پمپاژ کنی کافیست

اگر هم خسته شدی اجباری نیست به کار......................

کدوم خواستن کدوم جنون کدوم عشق... شاید خیلی از این حرفا دروغه 
تا وقتی باهمیم از عشق میگیم ... نباشیم قولمون حتا دروغه 

از این عشقایی که زنجیر میشه. .. هوس‌هایی که دامن‌گیر میشه 
می‌ترسم چون دلم بی‌اعتماده ... به احساسی که بی‌تأثیر میشه 

نه اینکه عاشقی حال خوشی نیست ... نه اینکه زندگی بی‌عشق میشه 
فقط کاش بین این حسای مبهم ... بفهمم آخرش چی عشق میشه 

مث حرفی که نگاهی ... نمی‌گفته و می‌گفته
اتفاقیه که گاهی ... نمی‌افته و می‌افته 

حس یخ زدن تو آتیش ... حال سوختن تو سرما
تو بیداری یه خیاله ... یه حقیقته تو رویا 

تو فکرش نیستیم‌ و پیداش میشه ... ولی وقتی که باید باشه میره 
به حال و روز ما کاری نداره ... همیشه یا براش زوده یا دیره 

نه اینکه عاشقی حال خوشی نیست ... نه اینکه زندگی بی‌عشق میشه 
فقط کاش بین این حسای مبهم ... بفهمم آخرش چی عشق میشه 

افشین یدالهی

روزی دختری حین صحبت با پسری که عاشقش بود، پرسید: «چرا دوستم داری؟ واسه چی عاشقمی؟»
پسر جواب داد: «دلیلشو نمی‌دونم؛ اما واقعاً دوسِت دارم!»
- تو هیچ دلیلی نمی‌تونی بیاری؛ پس چطور دوسم داری؟ چطور می‌تونی بگی عاشقمی؟
- من جداً دلیلشو نمیدونم؛ اما می‌تونم بهت ثابت کنم!

- ثابت کنی؟ نه! من می‌خوام دلیلتو بگی!
- باشه.. باشه! میگم؛ چون تو خوشگلی، صدات گرم و خواستنیه، همیشه بهم اهمیت میدی، دوست داشتنی هستی، باملاحظه هستی، بخاطر لبخندت..
آن روز دختر از جواب‌های پسر راضی و قانع شد.
متأسفانه، چند روز بعد، دختر تصادفی وحشتناک کرد و به حالت کما رفت.
پسر نامه‌ای در کنارش گذاشت با این مضمون:
«عزیزم، گفتم بخاطر صدای گرمت عاشقتم؛ اما حالا که نمی‌تونی حرف بزنی، می‌تونی؟ نه! پس دیگه نمی‌تونم عاشقت بمونم! گفتم بخاطر اهمیت دادن‌ها و ملاحظه کردنات دوسِت دارم؛ اما حالا که نمی‌تونی برام اونجوری باشی، پس منم نمی‌تونم دوست داشته باشم! گفتم واسه لبخندات عاشقتم؛ اما حالا نه می‌تونی بخندی و نه حرکت کنی! پس منم نمی‌تونم عاشقت باشم! اگه عشق همیشه دلیل بخواد مث الان، پس دیگه برای من دلیلی واسه عاشق تو بودن وجود نداره! واقعاً عشق دلیل می‌خواد؟ نه! معلومه که نه! پس من هنوز هم عاشقتم.»

ديدی غزلی سرود؟
عاشق شده بود.
انگار خودش نبود
عاشق شده بود.
افتاد.شکست . زیر باران پوسيد
آدم که نکشته بود .
عاشق شده بود

به خداوندی خدا دوستت دارم ای تو زيباترين زيبايی ، ای رويای بيداری به خداوندی خدا دوستت دارم ای بيقرار دلم ، ای تك درخت دشت سرخ قلبم ، به همين لحظه های مقدس عشق قسم دوستت دارم ای آنكه چشمت بارانی است ، ای تو كه روحت شادابی است ، و رگهايت از خون محبت جاری است به آن كعبه مقدس عشق قسم دوستت دارم زندگی من ، ای آغاز من ، ای سرآغاز من ، ای فردای من به همان لحظه ديدارمان قسم دوستت دارم نمی دانم كلمه مقدس دوست داشتن را چگونه بيان كنم تا تو باور كنی كه دوستت دارم

مي نويسم شايد نامهرباني هايش را باور كند

رفتيُ خاطره های تو نشسته تو خيالم
بی تو من اسير دست آرزوهای محالم
ياد من نبودی اما، من به ياد تو شكستم
غير تو که دوری از من ، دل به هيچ کسی نبستم...

تنهاييم را با تو قسمت مي کنم
سهم کمي نيست
گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي
غم آنقدر دارم که مي خواهم تمام فصل ها را بر سفره رنگين خود بنشانمت
بنشين
غمي نيست
حواي من بر من مگير اين خود ستايي را که بي شک تنها تر از من در زمين و آسمانت آدمي نيست
آيينه ام را بر دهان تک تک ياران گرفته ام
تا روشنم شد در ميان مردگان همدمي نيست
همواره چون من نه
فقط يک لحظه خوب من بينديش
لبريزي از گفتن ولي در هيچ سويت محرمي نيست
من قصد نفي بازي گل را و باران را ندارم
شايد براي من که همزاد کويرم شبنمي نيست
شايد به زخم من که مي پوشم ز چشم شهر آن را در دست هاي بي نهايت مهربانش مرهمي
شايد و يا شايد
هزاران شايد ديگر اگرچه اينک به گوش انتظارم جز صداي مبهمي نيست