به خداوندی خدا دوستت دارم ای تو زيباترين زيبايی ، ای رويای بيداری به خداوندی خدا دوستت دارم ای بيقرار دلم ، ای تك درخت دشت سرخ قلبم ، به همين لحظه های مقدس عشق قسم دوستت دارم ای آنكه چشمت بارانی است ، ای تو كه روحت شادابی است ، و رگهايت از خون محبت جاری است به آن كعبه مقدس عشق قسم دوستت دارم زندگی من ، ای آغاز من ، ای سرآغاز من ، ای فردای من به همان لحظه ديدارمان قسم دوستت دارم نمی دانم كلمه مقدس دوست داشتن را چگونه بيان كنم تا تو باور كنی كه دوستت دارم

مي نويسم شايد نامهرباني هايش را باور كند

رفتيُ خاطره های تو نشسته تو خيالم
بی تو من اسير دست آرزوهای محالم
ياد من نبودی اما، من به ياد تو شكستم
غير تو که دوری از من ، دل به هيچ کسی نبستم...

تنهاييم را با تو قسمت مي کنم
سهم کمي نيست
گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي
غم آنقدر دارم که مي خواهم تمام فصل ها را بر سفره رنگين خود بنشانمت
بنشين
غمي نيست
حواي من بر من مگير اين خود ستايي را که بي شک تنها تر از من در زمين و آسمانت آدمي نيست
آيينه ام را بر دهان تک تک ياران گرفته ام
تا روشنم شد در ميان مردگان همدمي نيست
همواره چون من نه
فقط يک لحظه خوب من بينديش
لبريزي از گفتن ولي در هيچ سويت محرمي نيست
من قصد نفي بازي گل را و باران را ندارم
شايد براي من که همزاد کويرم شبنمي نيست
شايد به زخم من که مي پوشم ز چشم شهر آن را در دست هاي بي نهايت مهربانش مرهمي
شايد و يا شايد
هزاران شايد ديگر اگرچه اينک به گوش انتظارم جز صداي مبهمي نيست